केदारनाथ आणि हेमकुंड साहिब रोपवे प्रकल्पाला केंद्र सरकारची मंजुरी

उत्तराखंड : केदारनाथ आणि हेमकुंड साहिब रोपवे प्रकल्पाला केंद्र सरकारने मंजुरी दिली आहे. त्यामुळे यात्रेकरूंना गिर्यारोहण टाळता येणार आहे. सोनप्रयाग ते केदारनाथ दरम्यानचा रोपवे १२.९ किमी लांबीचा असेल, ज्यासाठी ४०८१ कोटी रुपये खर्च अपेक्षित आहे. त्याचबरोबर हेमकुंड साहिब रोपवेसाठी २८३० कोटी रुपये खर्च केले जाणार आहेत. यामुळे गोविंद घाट ते हेमकुंड साहिब गुरुद्वारापर्यंतचा प्रवास सुकर होईल. चला जाणून घेऊया रोपवे कसा बांधला जातो? ते कसे कार्य करते आणि कोणते तंत्रज्ञान वापरले जाते?

रोपवे किती नावांनी ओळखला जातो? : आधुनिक काळात रोपवे हा सार्वजनिक वाहतूक व्यवस्थेचा महत्त्वाचा भाग बनत चालला आहे. हे एरियल लिफ्ट, एरियल ट्राम, केबल कार किंवा चेअर लिफ्ट या नावांनी देखील ओळखले जाते. यामध्ये केबल्सच्या साहाय्याने केबिन, गोंडोला किंवा खुल्या खुर्च्या जमिनीवरून खेचल्या जातात. रोपवेच्या इतिहासाविषयी सांगायचे तर, मालवाहतुकीसाठी तो पहिल्यांदा सुरू झाला.

पहिला यांत्रिक रोपवे क्रोएशियाच्या फॉस्टो व्हेरांझिओने बांधला होता. त्यांनी १६१६ मध्ये सायकल प्रवासी रोपवे तयार केला होता. मल्टिपल सपोर्टवर जगातील पहिली केबल कार १६४४ मध्ये पोलंडमधील ग्दान्स्क येथे ॲडम विबे यांनी बांधली होती. ते घोड्यांच्या बळावर होते. नदीवर माती एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी नेण्यासाठी याचा वापर केला जात असे.

भारतात त्याची सुरुवात अशी झाली : भारतातील पहिला आधुनिक रोपवे १९६० च्या दशकात राजगीर, बिहार येथे बांधण्यात आला. राजगीर येथील विश्वशांती स्तूपाला जपानचे प्रसिद्ध बौद्ध भिक्षू फुजी गुरुजी (निचिदात्सु फुजी निचिदात्सु फुजी) यांनी भेट दिली होती आणि समाजवादी नेते जय प्रकाश नारायण यांनी प्रथम स्वार केले होते.

हेही वाचा – लाडकी बहिण योजनेतील महिलांना २१०० रूपये कधी मिळणार? मंत्री आदिती तटकरे म्हणाल्या..

१९८६ मध्ये, उत्तराखंडमधील मसुरी ते डेहराडून (तेव्हा उत्तराखंड अस्तित्वात नव्हता. तो उत्तर प्रदेशचा भाग होता) एक रोपवे देखील बांधण्यात आला, ज्याद्वारे चुना खाली आणला गेला. सध्या, भारतातील पर्वतमाला योजना हा जगातील सर्वात मोठा रोपवे प्रकल्प आहे, ज्या अंतर्गत १२५० अब्ज रुपये खर्च करून पुढील पाच वर्षांत (२०३० पर्यंत) २०० नवीन रोपवे बांधले जातील, ज्यांची एकूण लांबी १२०० किमी पेक्षा जास्त असेल. हे सार्वजनिक-खासगी भागीदारी तत्त्वावर तयार केले जातील. केदारनाथ रोपवेसाठी ४०८१ कोटी रुपये खर्च अपेक्षित आहे.

भारतातील सर्वात लांब रोपवे : उत्तराखंडमधील ४.५ किमी लांबीचा औली रोपवे हा भारतातील सर्वात लांब रोपवे आणि जगातील दुसरा सर्वात लांब रोपवे आहे. २०२१ मध्ये भूस्खलनामुळे कामकाज थांबले आहे. जोशीमठहून औलीच्या माथ्यावरच्या बुरुजावर जाते. व्हिएतनामची ७,८९९.९ मीटर लांब Hến Thạm केबल कार यापेक्षा लांब आहे. त्याचवेळी, मसुरी-डेहराडून रोपवेचे बांधकाम सुरू झाल्यानंतर, हा भारतातील सर्वात लांब रोपवे (५.५ किमी) असेल. काशी (वाराणसी) रोपवे हा भारतातील पहिला आणि जगातील तिसरा शहरी रोपवे असेल. २०१४ मध्ये बोलिव्हियामध्ये आणि २०२१ मध्ये मेक्सिको सिटीमध्ये शहरी रोपवे स्थापित करण्यात आला आहे.

हे रोपवे भारतातही खास आहेत
अरुणाचल प्रदेशमध्ये समुद्रसपाटीपासून ११ हजार फूट उंचीवर २०१० मध्ये बांधलेला तवांग मोनेस्ट्री रोपवे जगातील सर्वात उंच रोपवेपैकी एक आहे. आसाममध्ये स्थित १८०० मीटर लांबीचा गुवाहाटी उमानंद बेट रोपवे हा भारतातील सर्वात लांब नदी रोपवे आहे. ब्रह्मपुत्रा नदी आणि उमानंद बेट यांच्यामध्ये याची स्थापना करण्यात आली आहे. ते उत्तर गुवाहाटीला वाहतूक सुविधा पुरवते.

अंबाजी उदंखटोला, गुजरातमधील अंबाजी येथे असलेला भारतातील चौथा सर्वात व्यस्त रोपवे आहे. गुजरातमधील गिरनार येथे स्थित गिरनार रोपवे २०२० मध्ये सुरू करण्यात आला होता. बांधकामाच्या वेळी हा आशियातील सर्वात लांब रोपवे होता. कालिका माता मंदिरापासून पावागड रोपवे १९८६ मध्ये बांधण्यात आला. २००५ मध्ये त्याचे अपग्रेडेशन करण्यात आले, त्यानंतर हा भारतातील सर्वात जास्त क्षमतेचा रोपवे बनला. काश्मीरमधील गुलमर्ग येथे स्थापन झालेली गुलमर्ग गोंडोला ही जगातील दुसऱ्या क्रमांकाची आणि आशियातील सर्वोच्च केबल कार आहे, जी १३,४०० फूट उंचीवर पोहोचते.

अशा प्रकारे त्याची तयारी केली जाते : एरियल ट्रामवे किंवा रोपवेमध्ये एक किंवा दोन स्थिर केबल्स असतात, ज्याला ट्रॅक केबल्स म्हणतात. एक वाहक दोरी केबल आणि एक किंवा दोन प्रवासी किंवा मालवाहू केबिन आहेत. फिक्स्ड केबल्स केबिनला आधार देतात, तर हॅलेज दोरी ट्रॅक केबलवर फिरणाऱ्या चाकाला जोडलेली असते. हाऊलेज दोरी इलेक्ट्रिक मोटरने चालविली जाते. रोपवेची रचना उलट करता येणारी प्रणाली म्हणून केली गेली आहे, ज्यामध्ये केबल कार दोन टर्मिनल्समधून केबल लूपद्वारे प्रवास करते. हे केबल लूप शेवटपर्यंत पोहोचल्यानंतर थांबते आणि केबिनची दिशा बदलते. त्याच वेळी, गोंडोला लिफ्ट आणि एरियल ट्रामवेजमधील फरक असा आहे की गोंडोला लिफ्ट सतत चालू असलेल्या प्रणालीवर आधारित आहे. यामध्ये केबिन एका परिसंचारी हॉल केबलला जोडलेली असते, जी सतत फिरत राहते.

तर, दोन-कार ट्रामवेमध्ये जिग-बॅक प्रणाली वापरली जाते. यामध्ये, ट्रामवेजच्या खाली एक इलेक्ट्रिक मोटर स्थापित केली आहे, जी केबिनच्या वजनाचा वापर करून एक केबिन खाली खेचते, ज्यामुळे दुसरी केबिन वर जाते.

केंद्र सरकारच्या या ताज्या निर्णयामुळे भाविकांचा प्रवास सुकर होणार नाही, असे अध्यक्ष अरुण झुत्सी यांचे म्हणणे आहे. अशा प्रकारचे रोपवे मोठ्या प्रमाणात बांधणे ही काळाची गरज आहे, ज्याची सुरुवात भारत सरकारने केली आहे.